MEMORIES | 1 YEAR OF JOLIE 🙈🙉🙊

Kiedy pierwszy raz dodałam tutaj wpis, nie sądziłam, że w ogóle ktoś go zobaczy. Nie miałam kompletnego pojęcia, na czym to wszystko polega, jak pracują blogerzy. Zrobiłam to, bo chciałam dzielić się ludźmi moimi przezyciami. Chciałam pokazać, że nie wszystko jest idealne, że nie każdy nadaje się do wszystkiego. Chciałam być jednym z nich.

Pisząc to, mam łzy w oczach. Nie wiecie nawet, ile rzeczy zmienia się, gdy zaczynacie działalność w internecie.

Niektórzy nie mają czasu na podstawowe czynności, jakimi jest sprzątanie, nauka, a nawet zjedzenie obiadu. Zamykają się w sobie dla bliskich, by być otwartym dla obserwatorów. Wydaje im się to najważniejsze, tak na prawdę nie zdają sobie sprawy, jak pogarsza to relacje z bliskimi.

Druga grupa to ludzie, którzy zaczynają pojmować życie. Dorastają do tego, jak to jest mieć wiele spraw na głowie. Starają się zrobić każdą rzecz na 100, a nawet 200 procent. Planują swoje czyny, wyjazdy i myślą, jak wpłynie to na ich życie, bloga, you tube'a.

Patrząc z punktu widzenia najzwyklejszego śmiertelnika, możemy uznać, że typ drugi jest wprost idealny. Konto na bloggerze czy yt, masa fanów, pieniędzy i wprost cudowne życie. Jednak taka osoba ma coś w środku. Coś, co mówi "więcej". Pragnie być bardziej dostrzeganym.

Którym typem osoby byłam ja? Cóż, ciekawe pytanie. Założyłam bloga. Nie planowałam nic. Nie umiałam nawet edytować głupiego zdjęcia. Pracowałam na starym, małym komputerku HP, którego przywiózł mi mój tata kilka lat wcześniej. Jednak ten sprzęt kompletnie nie nadawał się do pisania jakiegokolwiek dokumentu. Wiele osób mówi "Ten komputer był totalnie beznadziejny, dlatego kupiłam MacBooka." Jednak pod pojęciem 'beznadziejny' krył się dobrze działający laptop, czy
komputer, którego uruchomienie zajmowało mniej niż minutę. A mój? Włączenie go trwało 10 minut, włączenie internetu kolejne 15, a samo pisanie i próby dodania zdjęć z telefonu...

Ale nie poddałam się. Robiłam to, co mi się podobało i nie zważałam na to, że były dni, w których nikt nie zaglądał na mojego bloga. Ale ja ciągle pisałam, inspirowałam się, uczyłam sie na błędach. Pomimo tego, że moje pierwsze zdjęcia były robione telefonem z beznadziejną jakością, ja starałam się, aby były jak najlepsze. Starałam się nie po to, by ktoś wszedł i pomyślał: "ta dziewczyna musiała włożyć wiele pracy", ale robiłam to przede wszystkim dla siebie.

Nie chcę się bardzo rozpisywać, żebyście się nie zanudzili, więc mój wpis dobiega końca. Chciałabym powiedzieć Wam, że jestem z siebie dumna. Pomimo, że nie mam miliona wyświetleń i pięciu tysięcy obserwatorów, pomimo, że nie dzielę się moją pasją z rodziną i znajomymi i pomimo, że nie mam ogromnego talentu i doświadczenia, i tak jestem z siebie dumna.